Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

«ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ» Ο εκφυλισμος της Φιλοσοφιας

Η λεξη «μεταφυσικη» αποτελει ορο, που εχει την προελευση του στην ταξινομηση των εργων του Αριστοτελη, που εγινε στην Βιβλιοθηκη της Αλεξανδρειας απο τον Ανδρονικο τον Ροδιο τον 2ον μ.Χ. αιωνα. Κατα την ταξινομηση των εργων αυτων, οταν αυτα τροπον τινα τακτοποιηθηκαν στα...
ραφια της Βιβλιοθηκης, υπηρχε η «Ποιητικη», η «Αθηναιων Πολιτεια», τα «Πολιτικα», τα λογικα και ρητορικα κειμενα, διαφορα βιβλια της Φυσικης και μια σειρα βιβλιων, που εξεταζουν αταξινομητα θεματα μεσα στο καθιερωμενο διαγραμμα. Αυτα τα βιβλια ωνομασθηκαν στα Ελληνικα, λογω σειρας ταξινομησης, «Μετα τα Φυσικα» (1). Συνεπως η λεξη «μεταφυσικη» ποτε δεν χρησιμοποιηθηκε απο τον Αριστοτελη, για τον οποιο μεταξυ των αλλων υπηρχε και μια περιοχη της γνωσης, που μελετα το ειναι καθεαυτο, στην καθολικοτητα και στην γενικοτητα του. (Βλ. «Θεοκρατικη μεταφυσικη : Η δολοφονια του Ορθου Λογο», «Δ», τ. 306.). Η ετσι ονομασθεισα νεωτερη «μεταφυσικη» καταγινεται με το υποκειμενο, τον χωρο, τα αντικειμενα και τον χρονο και επεκτεινε την ερευνα της στις αρχες του γιγνωσκειν, στην συνειδηση, στις παραστασεις, στην μνημη, στην φαντασια, στην κριση, στην ηθικη και στο νοειν και λογιζεσθαι, αντιγραφοντας και σκοπημα παραμορφωνοντας την αρχαιοελληνικη διανοηση, για να διαμορφωση εννοιολογικα την πιστη των χριστιανων. Ισχυριζεται, οτι κανενας δεν μπορει να κλονιση την αμεσοτητα, την χωρικη ομογενεια, την ετερογενεια των αισθητων, την χρονικοτητα, την διαλεκτικη, την ηθικη βουληση και την αισθητικη συγκινηση. Στην πραγματικοτητα ομως αντικατεστησε την α’ι’διοτητα του κοσμου με το δογμα της ex nihilo δημιουργιας και της προσωπικης αθανασιας και εφευρε με τον Αυγουστινο (354-439 μ.Χ.) την «μεταφυσικη της εσωτερικης εμπειριας», δηλαδη την συνδεση της εσωτερικοτητας, υποκειμενικοτητας και αμεσοτητας. Χωρις την διανοηση των αρχαιων Ελληνων η ετσι ονομασθεισα «μεταφυσικη παραμενει χωρις κανενα νοημα, γιατι η προβληματικη της αναφερεται σε καταστασεις, αληθειες ‘η εννοιες, οι οποιες ειναι ανυπαρκτες ‘η δεν εχουν σχεση με τον ανθρωπο και εαν ακομη εχουν ειναι υπαρκτες. Βασει της θετικης αρχαιοελληνικης σκεψης περιγραφουν οι ανθρωποι με τους ετσι ονομασθεντες μυθους, την δημιουργια του Συμπαντος κοσμου. Οσο και εαν ο σημερινος ερευνητης εμβαθυνει τις ερευνες του μεσα στο θεατρο του πολυμορφισμου του Συμπαντος κοσμου και των φαινομενων αυτου, δεν βλεπει παρα τον ενα και μοναδικο κοσμο, την μια σοφια, τον εναν και Απολλωνειο απλο Λογο. Η μεταβολη και εναλλαγη του οντος (ον και μη ον), εχοντας σαν βαση αλανθαστους νομους και βεβαιοτητες, γινεται με συμμετρια και ταξη, με συνεπεια και αλληλουχια, που αποτελει την δικαιωση του γιγνεσθαι. Ο Αριστοτελης αμφισβητει την υπαρξη του «θεου» και ειναι βεβαιος, οτι η αρχη της κινησεως («πρωτον κινουν») βρισκεται οπωσδηποτε μεσα στο Συμπαν, και συνεπως ο θεος ειναι μεσα μας, δηλαδη κατι που δεν ειναι τιποτε αλλο απο το Λογο. Η διαχυτος αυτη θε’ι’κη πηγη, η ουσια του Συμπαντος, βρισκεται παντου στην Φυση και φυσικα η παρουσια της στον ανθρωπο και σε καθε φυσικο δημιουργημα, αποτελει την ενιαια κινουσα δυναμη. Το Συμπαν δεν εχει «δημιουργο», αλλα αυτογεννιεται και αυτοκαταστρεφεται. Η εννοια του ιουδα’ι’κου προσυμπαντικου-εξωσυμπαντικου (μετα την Φυση) θεου-δημιουργου-κτιστη του Κοσμου του, ειναι αδιανοητη, οπως ηταν αδιανοητη και για ολοκληρο τον προχριστιανικο Ελληνικο Κοσμο (2). Η χριστιανικη Θεολογια, οπως ηταν επομενο, τον «εξαφανισε» αρχικα μαζι με ολοκληρη την Ελληνικη Φιλοσοφια, αλλα τον «ανακαλυψε», οταν ο Μεσαιωνας εφθασε σε αδιεξοδο. Η «ανακαλυψη» αυτη συνεβαλε στην Αναγεννηση, που ακολουθησε. Κατα τους Ορφικους το «παν», δηλαδη το Συμπαν, ειναι αφθαρτο, ακαταλυτο και αιωνιο. Αυτο προηρθε απο καποια αρχικη ουσια, η οποια προσδιοριζεται σαν «αυγο», το οποιο εσπασε και εξηλθε ο «Φανης». Κατα τον μαθητη του Ορφεα Μελισσο, «ο κοσμος, εαν ειχε γεννηθη, δημιουργηθη απο καποια αρχη, μοιρεως και θα απεθνησκεν, αφου καθε τι που γενναται, πεθαινει αναγκαστικα». Κατα τον Ξενοφανη οι Ορφικοι υποστηριζαν, οτι το «ον» ειναι αγεννητο, ακινητο, απροσωπο, αναλλοιωτο, αμεταθετο και ανωλεθρο. Ο Αναξαγορας, επηρεασμενος απο τους Ορφικους, φρονει, οτι ο «νους» ειναι η υπερτατη δυναμη και ο διακομιστης, που διαμορφωσε την υλη του Συμπαντος, και οτι η υλη δεν ειναι μονο συνθετη αλλα και διαιρετη στο απειρο, σε αντιθεση με τις αποψεις των Λευκιππου και Δημοκριτου. Στο αποσπασμα Β 17 ο Αναξαγορας διατυπωνει «…πολλοι ακολουθουν μια εσφαλμενη συνηθεια, οταν μιλουν για γεννηση και καταστροφη, γιατι τιποτα δεν γεννιεται και τιποτα δεν καταστρεφεται», δηλαδη κατι που ισοδυναμει με το αξιωμα της Φυσικης Επιστημης για την διατηρηση της υλης. Στους Προσωκρατικους Φιλοσοφους και κυριως στους Ηρακλειτο, Παρμενιδη και Εμπεδοκλη υπαρχουν οι πρωτες αναφορες στην υπαρξη. Στην προσωκρατικη εποχη επικρατουσε στην καρδια της Ελλαδος το χαος. Ενας αχαλινωτος θεος, ο Διονυσος, ωργανωνε γρηγορους χορους με ανδρες και γυναικες στα βουνα και στις σπηλιες, και ολη η Ελλαδα χορευε με τον ιδιο ρυθμο. Ο θεος αυτος θρυματιζε τις ιδιαιτεροτητες και πηδα στην θαλασσα των φαινομενων, ακολουθωντας τα τρομερα και ριψοκινδυνα κυματα. Ανθρωποι και ζωα στην εποχη αυτη αδερφοποιουνται, ο θανατος γινεται μια μασκα της ζωης, το πολυχρωμο σκεπασμα της πλανης σχιζεται, και τα δημιουργηματα των θεων βρισκονται στηθος με στηθος αντιμετωπα. Η θεση του εγω στον κοσμο βγηκε απο το εργαστηρι της Φυσης, οπου κυριαρχει αποκλειστικα το διονυσιακο στοιχειο. Προκειται για την ατομικη ηθικη στην καθαροτητα της. Απο την αλλη πλευρα ο Απολλων ονειρευεται και βλεπει τα ειρηνικα σχηματα της αρμονιας και του ωραιου του κοσμου και στεκεται ησυχος στα ενδιαμεσα της ανησυχης θαλασσας των φαινομενων, κυριαρχος του εαυτου του. Οι Ελληνες προσπαθουσαν στην αρχη, κατω απο την προστασια του απολλωνειου πυργου, να δαμασουν τις αχαλινωτες διονυσιακες δυναμεις, που εισχωρουσαν απο την θαλασσα και την στερεα στην Ελλαδα, χωρις ομως να το επιτυχουν τελειως. Ο Διονυσος και ο Απολλων αγωνισθηκαν αντιμετωποι, ο καθενας απο τους δυο ενικησε τον αλλο, συμφιλιωθηκαν και δημιουργησαν μαζι την τραγωδια, στην οποια τα τραγικα πνευματα σκεπαζουν το ρηγμα, για να το υπερσκελισουν με ευχαριστες ιστοριες. Η τραγωδια, που γεννηθηκε μεσα απο τον δρομο του Διονυσου, αποδεικνυει την αναγκαιοτητα του κοσμου των αισθησεων ως προς την ολοκληρωση του ανθρωπου, του ηθους και της πνευματικοτητας. Για τον Ηρακλειτο «τον κοσμο αυτον, που ειναι ο ιδιος για ολα τα οντα, δεν τον επλασε κανενας θεος και κανενας ανθρωπος, αλλα ηταν παντα, ειναι και θα ειναι αειζωη φωτια, που αναβει συμφωνα με ωρισμενο μετρο και ομοια σβηνει». Η φωτια αυτη, ως ζωσα και παντα ζωντανη και λογικη, διεπει τον κυκλο των αλλαγων μεταξυ των φυσικων και ψυχικων στοιχειων, εμπλεκεται σε πολεμο και στον δρομο «πανω και κατω», ταυτιζεται με τον «κοσμον τονδε», που υποδηλωνει την πιθανοτητα, οτι υπαρχει και αλλος που δεν προσδιοριζεται ετσι. Αυτος θα ειναι ο Λογος-Πυρ (Αιθερας), που περιβαλλει τον κοσμο στην καθαροτητα του, ασβεστος και αορατος, νους και ψυχη στην υψηλοτερη μορφη τους. Οταν ο Ηρακλειτος μιλουσε για «θεο» και «θειο» εννοουσε σαφως τον Λογο-Πυρ. Κατα τον Δημοφιλο (5) : «Δεν ειναι ο Ηρακλειτος μονο φυσιολογος ‘η θεολογος ‘η αστρονομος ‘η πολιτικος, οπως τον παρουσιαζουν κι οι ηρακλειτικοι ακομα. Προκειται για τον στοχαστη που αγκαλιαζει τον κοσμο στην ολοτητα του και ποτε μερικα. Αλλωστε αυτος δεν ειναι, που εφθασε στο τολμηρο συμπερασμα, οτι το Ον και το μη Ον ειναι το ιδιο πραγμα, για να τα αρνηθη και τα δυο μετα τη διαπιστωση, οτι τιποτε απο αυτα δεν υπαρχει ; Πραγματι, μεχρι που να σκεφθη κανεις το ον, το ηρακλειτιο ποταμι ηδη τοχει συμπαρασυρει, και τη θεση του εχει καταλαβει το μη ον. Καμμια ουσια, κανενα στοιχειο και καμμια στιγμη δεν υπαρχει, παρα μονο για να καταστραφη απο την αμεσως επομενη της, που κι εκεινη την περιμενει η ιδια μοιρα. Η υλη του κοσμου δεν ειναι παρα ενεργεια, αιτιο μεταβολης και αποτελεσμα. Ουτε χαος ουτε σταθερο δημιουργημα ουτε παραδεισιοι κηποι ουτε τοποι τιμωριας του οντος ουτε η ζωη ουτε θανατος παρ’ εκτος το αιωνιο μεταβαλλομενο γιγνεσθαι. Οσο κι αν ψαξη ο στοχαστης μεσα στο θεατρο του πολυμορφισμου του κοσμου και των φαινομενων του, δεν βλεπει παρα τον ενα και μοναδικο κοσμο, τη μια σοφια, τον ενα και Απολλωνειο (απλο) Λογο. Ο Εφεσιος παραμενει παντοτε απολυτα και καθολικα «ενιστης». Η μεταβολη και εναλλαγη του Οντος γινεται με βαση αλανθαστους νομους και βεβαιοτητες, με συμμετρια και ταξη, με συνεπεια και αλληλουχια, που αποτελει τη δικαιωση του γιγνεσθαι. Η παλη των στοιχειων αποτελει την ακροτατη δικαιοσυνη και διεπεται απο τον Κοσμογονικο Νομο, απο τον Λογο, απο τη μια και μοναδικη Ποιοτητα, που «εθελει και ουκ εθελει λεγεσθαι Ζηνος ονομα»». Ο Παρμενιδης συμφωνα με τον Θεοφραστο πρωτος ωνομασε τον Ουρανο κοσμο και Γη στρογγυλη. Συμφωνα με ανωνυμο σχολιαστη ο Παρμενιδης πρεσβευε, οτι ο Ηλιος ειναι πυρινος, η Σεληνη λαμβανει το φως απο αυτον, ενω και τα δυο σωματα απεκριθησαν απο τον Γαλαξια. Στο «Περι Φυσεως» εργο του, του οποιου σωζονται 150 περιπου στιχοι αναφερει, οτι το ον ειναι συνεχες και ενιαιο, δεν εχει αρχη ουτε τελος, ειναι αγεννητο και αφθαρτο, και αποτελει μια ολοτητα, αδιαταρακτη και ακατασκευαστη. Ο Παρμενιδης, ως ποιητικος και φιλοσοφικος εκφραστης του ειναι, οριζει αυτο σαν αμεση και αιωνια συναντηση του νοειν με τον χωρο («το γαρ αυτο νοειν εστιν τε και ειναι…Τουτον δ’ εστι νοειν τε και ουνεκεν εστι νοημα, ου γαρ ανευ του εοντων, εν ω πεφατισμενον εστιν, ευρησεις το νοειν…»), δηλαδη την συναντηση της αμεσοτητας με την χωρικη ομογενεια. Ο Παρμενιδης ταυτιζει την υπαρξη με το αιωνιο ειναι του νοειν και του χωρου και αναιρει το αισθητο, την κινηση και τον χρονο. Ο Εμπεδοκλης, μεταγενεστερος του Ηρακλειτου, συμφωνουσε στην περι του θεου αντιληψη αυτου και διακηρυξε, οτι «ουτε θεων τις κοσμον εποιησ’ ουτε τις ανδρων, αλλ’ ην αιει», και ως συνεπεια αυτης της αποψης του ηταν η αναπτυξη της θεωριας του των «Ριζωματων», ως των τεσσαρων βασικων στοιχειων του Συμπαντος, απο τα οποια σχηματιζονται τα παντα, τα εμβια και μη εμβια υπαρχοντα επι της γης. Στο θεμα αυτο ο Εμπεδοκλης ξεφευγει απο την ταση του ενος στοιχειου ως αρχη του κοσμου απο τους προηγουμενους φιλοσοφους της Ιωνιας, οπως π.χ. θεωρει ο Θαλης το νερο, ο Αναξιμενης τον αερα, ο Ηρακλειτος την φωτια, και δημιουργει ενα πολυπλοκωτερο συστημα, που βρισκεται πιο κοντα στην σημερινη πραγματικοτητα, αλλα και πιο κοντα στην εννοια της εξελιξης (8). Στον Εμπεδοκλη υπαρχει εντονωτερο το στοιχειο της κινησης, ενω η υπαρξη δεν οριζεται αυτονομα και προσωπικα. Η δραματικη κινηση δημιουργει μεν τα μεγαλα παθη της ψυχης, η προσωπικη συνειδηση ομως παραμενει δεσμια της Φιλιας και του Νεικους. Οι χθονιες και οι υπερβατικες δυναμεις ειναι αυτες που εμπλεκουν το ατομο στην δινη και στο παθος. Ο Ζηνων υπηρξε μεγας επιστημονας και αγερωχος-στον ιδιο βαθμο με τον Ηρακλειτο-μαχητης της Ελληνικης Αναγεννησης, που επραγματουνταν κατα την αρχα’ι’κη εποχη, μια θαυμασια εποποι’ι’α του Ελληνικου Πνευματος, την οποιαν ανεκοψαν οι Περσικοι Πολεμοι (8). Οι αποψεις του Αριστοτελη και Πλατωνα για τον Ζηνωνα εγιναν αφορμη να συμπεριληφθη αυτος μεταξυ των σοφιστων, με αποτελεσμα να μην τυχη της αναλογου προσοχης απο τους επιστημονες της Ευρωπα’ι’κης Αναγεννησεως. Ο Ζηνων ο Ελετης ανηκει και στην ιστορια των Μαθηματικων και προ’υ’πηρξε μαζι με τον Ευδημο, Θεαιτητο, Φιλολαο, Αρχυπα, Ιπποκρατην τον Χιο, Μεταποντινον Ιππασον, Επιχαρμον, Αναξιμανδρον και πολλων αλλον που αγνοουμεν, του Ευκλειδη. Ανερμηνευτες παραμενουν μεχρι σημερα οι αποψεις του Ζηνωνος του Ελεατου περι κινησεως του χρονου, που περιεχονται στα «παραδοξα» του «ιπταμενου ο’ι’στου» και του «ταχυποδος Αχιλλεα με την Χελωνα». Προσπαθωντας να αποδειξεη την θεωρια του Παρμενιδη για την ανυπαρξια της κινησης, διετυπωσε τα τεσσερα «Παραδοξα» του («Αχιλλευς», «Βελος», «Διχοτομια», «Σταδιον»). Τα παραδοξα αυτα μαζι με την πυθαγορεια ανακαλυψη της ασυμμετριας διαγωνιου πλευρας τετραγωνου αντανακλουν τις αντιφασεις των εννοιων της κινησης και του χρονου. Μεχρι των ημερων μας δεν εγινε καμμια ικανοποιητικη προσπαθεια για την μελετη των αντιφασεων αυτων. Τα επιχειρηματα-αντινομιες που διετυπωσε ο Ζηνων ο Ελεατης σημειωνουν σημερα εκπληκτικη αναβιωση σε μορφη «απειρομηχανων», οι οποιες προκαλουν λογικες δυσχερειες στην συγχρονη μαθηματικη φυσικη. Οι επιστημονες καλουνται να απαντησουν σε πολλα ερωτηματα, ως π.χ. πως μπορει να πραγματωθη μια δυναμει απειρη διαιρεση οιουδηποτε εκτατου εντος πεπερασμενου χρονου ; Μπορει ενα διαστατο αντικειμενο να αποτελειται απο αδιαστατες οντοτητες ; Πως συμβαινει, μια τροχια καποιου βελους που πραγματωνεται εν χρονω, να αποτεληται απο τις εκαστοτε θεσεις του κινουμενου σωματος και στην περιπτωση αυτη σε τι διαφερει η ανα πασαν στγμην κατασταση κινησεως απο την αντιστοιχη κατασταση ακινησιας ; Πως συμβαινει δηλαδη, μια συνεχης κινηση να συγκειται απο στοιχειωδεις καταστασεις ακινησιας, και τι ειναι αυτο που μετουσιωνει και μετασχηματιζει τις στοιχειωσεις αυτες καταστασεις ακινησιας σε στοιχειωδεις οντοτητες κινησεως ; Τα παραπανω ερωτηματα προκυπτουν απο εναν και μονο συλλογισμο του Ζηνωνος του Ελεατη, απο την γνωστη αντινομια-παραδοξον του βελους, που εχει ως εξης : «Οιστος φερομενη εστηκεν», που κατα τον μαθηματικο Διοδωρον Κρονον ειχε της εξης διαταξη : (1) Καθε σωμα που καταλαμβανει χωρον ισον προς το μεγεθος του ηρεμει. (2) Ομως καθε σωμα σε καθε στιγμη (τωρα) καταλαμβανει χωρο ισον με το μεγεθος του. (3) Αρα καθε κινουμενο σωμα σε καθε στιγμη (τωρα) ηρεμει. (4) Αρα καθε κινουμενο σωμα μενει διαρκως (σε ολη την διαρκεια της κινησεως του) ακινητο. Ετσι και «οιστος κινουμενην εστηκεν» ! Με τις αντινομιες-παραδοξα «Σταδιον» και «Αχιλλευς» ο Ζηνων ο Ελεατης αποδεικνυει την δυναμει απειρη διαιρετοτητα του χρονου και του χωρου, ενω παραλληλα τοποθετει τις βασεις της θεωριας των συνολων ως εξης : «Ει πολλα εστιν, απειρο τα οντα εστιν, αει γαρ ετερα μεταξυ των οντων εστι, και παλιν εκεινων ετερα μεταξυ. Και ουτως απειρα τα οντα εστι» Ο συλλογισμος αυτος περαν του «κατα το πληθος απειρου απο την διχοτομια» εισαγει τον ισχυρισμο, οτι δυο οιαδηποτε στοιχεια συνολου, για να θεωρηθουν δυο και οχι ενα, υπαρχει αναγκη να χωριζονται απο κατι. Αυτο ισχυει για ολα τα συνολα γενικα και οχι μονο για εκεινα, των οποιων η διαταξη των στοιχειων χαρακτηριζεται απο την πυκνοτητα, οπως βιαστηκαν να συμπαιρανουν αυτοι που ελαχιστη επαφη εχουν με τα συνολα, με αποτελεσμα την συγχρονη κριση των μαθηματικων, που εστιαζεται ακριβως στην εννοια των συνολων. Ο συλλογισμος οτι το ημιση ισουται προς το διπλασιον του ολον, ανηκει επισης στον Ζηνωνα τον Ελεατην και προκυπτει απο το παραδοξων των κινουμενων ογκων. Σε αντιθεση με τις αποψεις του Αριστοτελη περι παραλογισμου και ευηθειαν, προκειται περι θαυμασιας συλληψεως. Ο Ζηνων ο Ελεατης ανελυσεν ως γνωστο τον χρονο εις απειρα, χωρις διαρκειας χρονικα σημεια (τωρα), και το ευθυγραμμο τμημα σε απειρα, μη εκτατα σημεια. Μετα απο αυτο ειχε δικαιο να υποστηριζη, οτι το ημισυ ειναι ισον προς το διπλασιο του ολον, κατι που ισχυει απολυτα στην θεωρια των συνολων και ιδιαιτερα των ενεργεια απειρων συνολων. Εδω εχουμεν μια εκλα’ι’κευμενη διατυπωση της θεωριας της σχετικοτητας του Α’ι’νστα’ι’ν, διοτι το παραδοξο των κινουμενων ογκων επαληθευεται με την κινηση και τον χρονο διαδοσης του φωτος. Πραγματι σωματα που κινουνται με την ταχυτητα του φωτος φαινονται ακινητα και παραμενουν αμεταβλητα και αναλλοιωτα. Αλλοι φυσικοι επιστημονες υποστηριζουν, οτι οι μη εκτατες μοναδες και τα χωρις διαρκεια «τωρα» του Ζηνωνος του Ελεατου ανταποκρινονται απολυτα στα κβαντα του Πλανκ, ενω δεν λειπουν εκεινοι οι επιστημονες, που στο παραδοξο «Βελος» βλεπουν τα «ακινητα κινουμενα» του κινηματογραφου. Οι Σοφιστες εκφραζουν την υπαρξη σαν ελευθερη και συνειδητη αρνηση και επικαλουνται οχι την υποκειμενικοτητα αλλα τον υποκειμενισμο. Το υποκειμενο, ειτε γινη επικληση στον υποκειμενισμο του Πρωταγορα ειτε αναφορα στον μηδενισμο του Γοργια, «γενεσθαι γουν ουδεν αν ουτ’ εξ οντος ουτ’ εκ μη οντος. Ει γαρ το ον μεταπεση, ουκ αν ετ’ ειναι αυτο ον…», δεν αντλει απο τις προσωπικες του εμπειριες, αλλα απο τις εξωτερικες πληροφοριες. Η ικανοτητα του ανθρωπου συνισταται στην δεινοτητα της πειθους, που προσφερεται με την μαθηση. Και ο πολιτικος και ο ρητορας και ο υφαντουργος και ο ιατρος δεν ειναι παρα επιδεξιοι χειριστες γνωσεων, που μπορουν να τις κατευθυνουν κατα τις υποκειμενικες τους δυνατοτητες, δηλαδη κατα την τεχνη του πειθειν. Ενω ο σοφιστικος λογος ειναι προμηθε’ι’κος, αυτος δεν ακολουθει τον Προμηθεα και προσπαθει να ορθωση συστημα συμβατικης λογικης συνεννοησης και προοδευτικης πολιτειας, χωρις την κηδεμονια του υπερβατικου, υποτασσοντας την υπαρξιακη αμεσοτητα στο σχετικο λογισμο και στην γνωση. Το «παν» κατα τον Αρχελαο ηταν «απειρο και αναλλοιωτον», για τον Αριστοτελη «ανωλεθρον τε και αγεννητον», ενω για τον Επικουρο «απειρον εστι». Για τον Μητροδωρο ισχυε «α’ι’διον το παν ου γαρ εχει αρχην ουδε περας» και για τον Εμπεδοκλη «ου το παν ειναι κοσμον, αλλ’ολιγον τι του παντος μερος». Η «γεφυρα» Σωκρατης-Πλατωνας. Σε αντιθεση με τους Προσωκρατικους ο Σωκρατης στηριζει την λογικη βεβαιοτητα, δηλαδη καθε κριση, στην εσωτερικη πληροφορια, στην εσωτερικοτητα και αμεσοτητα και οχι στον εξωτερικο κοσμο με τις εννοιες και με τα μεγεθη του. Για πρωτη φορα το λογιζεσθαι αναγεται στο νοειν, κατα τροπο που το νοειν «αγεται» σε μια υπαρξιακη πληροτητα, η οποια ειναι και ο «τοπος» αποκαλυψης του ηθικου, δηλαδη ειδικωτερα της εννοιας της αρετης. Ο Σωκρατης με την διαλεκτικη του σκοτωσε την απολλωνεια αταραξια και το Διονυσιακο μεθυσι. Η πρωτογενης τραγωδια ελαβε στον Ευριπιδη δευτερογενη χαρακτηριστικα και εγινε ανθρωπινο παθος, σοφιστικο κηρυγμα με διατυπωση νεων ιδεων και με απωλεια της τραγικης ουσιας, δηλαδη με αλλα λογια πεθανε. Οι σωκρατικοι λογισμοι στον «Κριτωνα», 54D «Ταυτα, ω φιλε εταιρε Κριτων, ευ ισθι οτι εγω δοκω ακουειν, ωσπερ οι κορυβαντιωντες των αυλων δοκουσιν ακουειν, και εν εμοι αυτη η ηχη τουτων των λογων βομβει και ποιει μη δυνασθαι των αλλων ακουειν», αναβλυζουν αφετηριακα και μαρτυρουν για πρωτη φορα τις κοινες αφετηριες του νοειν και του υπαρχειν. Ο Πλατων και οι Νεοπλατωνικοι επεξετειναν τις σωκρατικες αφετηριες και στηριξαν τα «Μετα τα Φυσικα», ανοιγοντας ετσι τον δρομο για την χριστιανικη δεισιδαιμονια. Για τους χριστιανους η φιλοσοφικη αξια της πλατωνικης αναμνησης συνισταται στην στηριξη της θετικης γνωσης και του ορθου λογισμου με προαπαιτηση της συνειδησιακης λειτουργιας, που βασιζεται στο κατ’ ουσιαν αμερες της ψυχης. Ειναι γνωστο, οτι ο Πλατων δανεισθηκε τα περισσοτερα δογματα του απο τον Πυθαγορα και ηταν μαθητης μετα τον θανατο του Σωκρατη των ακομη εν ζωη συγχρονων μεγαλων Πυθαγορειων Φιλολαου, Ευρυτου και Αρχυτα. Κατα τους Ιαμβλιχο, Κικερωνα, Ευσεβιο, Φωτιο και Ωριγενη ο Πλατων αγορασε οτι μπορουσε να βρεθη απο τα εργα των Πυθαγορειων και επληρωσε μεγαλο ποσο χρηματων στον μαθητη του Πυθαγορα Φιλολαο, για να αποκτηση τρια βιβλια γραμμενα απο τον Πυθαγορα. Αυτος ισως να ειναι ο λογος, παραλληλα με την μη κατανοηση της ουσιας της σκεψης των Ηρακλειτου, Λευκιππου, Δημοκριτου και Επικουρου, δηλαδη των εννοιων του «οντος» και μη «οντος», που ωδηγησε τον Πλατωνα στον «Τιμαιο» και στην αποδοχη της υπαρξης ενος δημιουργου θεου. Στην Ακαδημια του Πλατωνος καλλιεργουνταν πολυ τα Μαθηματικα ως μεσο αγωγης στην Φιλοσοφια. Ο νεωπλατωνικος φιλοσοφος Προκλος στα σχολια του επι του πρωτου βιβλιο των «Στοιχειων» του Ευκλειδη, αναφεροντας τους σπουδαιοτερους μαθηματικους απο του Θαλη, γραφει τα ακολουθα για τον Πλατωνα : «Ο Πλατων δε ελθων μετ’ αυτους συνεβαλε στην μεγιστη αναπτυξη και των αλλων μαθηματων και της Γεωμετριας, ενεκα των ερευνων σε αυτα, οπως ειναι φανερο και απο τις μαθηματικες προτασεις, τις οποιες εχει κατασπειρει στα συγγραματα του, εις τα οποια παντου διεγειρει δια των Μαθηματικων την εφεση στην φιλοσοφικη θεωρηση». Οι αποψεις του Πλατωνα και του Πλωτινου ειναι τελειως αντιθετες προς τις αποψεις των Προσωκρατικων φιλοσοφων Ηρακλειτου, Ξενοφανη, Λευκιππου, Δημοκριτου κ.α. και της διδασκαλιας της «Στωικης Σχολης», οι οποιες με βαση τις εξελιξιαρχικες και φυσιοκρατικες τασεις θεωρουν, οτι προ’υ’πηρξε η ουσια-υλη και απο αυτην με τον χρονο δημιουργηθηκε το πνευμα με την συνεχη εξελιξη και κατ’ επεκταση δημιουργηθηκαν και οι θεοι. Ο Πλωτινος, ο τελευταιος μεγαλος διανοητης του αρχαιου Ελληνικου Κοσμου μαζι με τους αμεσους διαδοχους του Πορφυριο και Ιαμβλιχο υποπιπτουν σε χονδροειδεις προληψεις, που αργοτερα απαλοιωσαν και την σκεψη των ετσι ονομασθεντων Πατερων της χριστιανικης θρησκειας. Μεσα σε εναν κοσμο της εποχης τους, που βρισκοταν σε αναβρασμο, εχασαν την δυναμη και το σθενος τους, για να σκεφθουν νηφαλια και ανεπηρεαστα απο το μωσα’ι’κο ιερατειο και απο τον Γκαμα’ι’ηλ Σαουλ τον μετεπειπα Αποστολο Παυλο. Η Φιλοσοφια τους τελευταιους προχριστιανικους αιωνες ειχε καταντησει φλυαρη μεταφυσικη. Οι πιο πολλοι φιλοσοφοι ασχολουνταν με τον μυστικισμο, ανοιγοντας ετσι τον δρομο στον Χριστιανισμο. Ο Πλωτινος (3ον μ.Χ. αιωνα) στην προσωποκη του ζωη ασκητευε, φαινεται ομως, πως τοσο πολυ ειχε απομονωθη, ωστε ενιοτε παθαινε παρακρουσεις. Διδασκε, οτι ο ανθρωπος προσωρινα μενει στον επιγειο κοσμο, ο προορισμος του ειναι να φυγη και να συναντηθη με τον θεο, το οποιο μπορει να επιτυχη μονο με καθαρμους, με ασκητικο βιο και με το βυθισμο του σε εκσταση. Η εκτροπη των νεωτερων φιλοσοφων Ολοκληρη η νεωτερη φιλοσοφια αδυνατει να συλλαβη την ενοτητα υποκειμενικοτητας και αντικειμενικοτητας, την οποια ειχαν προσεγγισει με απολυτη ελευθερια οι αρχαιοι Ελληνες διανοητες, σε αντιθεση με τους Ευρωπαιους. Η προφανης αλλα ανειπωτη αιτια της αδυναμιας τους αυτης ειναι η κυριαρχουσα αντιληψη του Εβραιοχριστιανισμου περι εξωσυμπαντικου Λογου, σε αντιθεση με την αρχαιοελληνικη κατακτηση του εγκοσμιου Λογου ως τροπου λειτουργιας του Συμπαντος (ηρακλειτιος Λογος), χωρις την θεοκρατικη-μεταφυσικη φαντασιωση περι Λογου-Κτιστη του Συμπαντος (7). Οι Εβιονιμ (Εβραιοι-Χριστιανοι), με τα δογματα των ψαυδαισθησιων, της παραιτησης και της ηττας, εκαμψαν πολυ γρηγορα το ηθικο και την πειθαρχια των στρατιωτων των ρωμα’ι’κων λεγεωνων, που καποτε αποτελουσαν τον τρομο του κοσμου. Το ετος 325 μ.Χ. ο αυτοκρατορας Κωνσταντινος, ελπιζοντας να ελεγξη την υπουλη νοσο, υπεκυψε στον προσηλυτισμο και ανακηρυξε την νεα θρησκεια του Παυλου σαν επισημη θρησκεια. Απο τοτε ακολουθησαν για το ελληνικο εθνος 1.100 χρονια κατοχης απο την νεα θρησκεια υπο την κηδεμονια της Ανατολικης Ρωμα’ι’κης Αυτοκρατοριας, που συνεχισθηκε αμειωτα για αλλα 500 χρονια απο την ιδια θρησκεια υπο την οθωμανικη κηδεμονια και συνεχιζεται ακομη εδω και 190 χρονια μετα τον απελευθερωτικο αγωνα του 1821 κατα της τουρκικης κηδεμονιας. Η ιδεολογια του Χριστιανισμου κυνηγησε και χτυπησε καθε ελληνικο, προκειμενου να επιβαλη την δογματικη της θεωρια και τον παρα φυση προσυμπαντικο και εξωσυμπατικο Γιαχβε, εννοιες, που δεν μπορουν να γινουν αποδεκτες απο εναν ελευθερο κατα φυση φιλοσοφουντα Ελληνα. Επρεπε να εμποδιση τους Ελληνες να φιλοσοφουν. Εθεσε την φιλοσοφια υπο αγριο διωγμο κατακρεουργωντας φιλοσοφους, καιοντας βιβλιοθηκες, κλεινοντας δια νομου Φιλοσοφικες Σχολες κ.α. Μεγιστο εμποδιο αποτελουσε ο κατεχων πρωτιστη θεση στην Ιστορια του Ελληνικου Πνευματος και του Πολιτισμου, Εφεσιος φιλοσοφος, Ηρακλειτος, του οποιου ο Λογος (5), ως αρχη, που συντηρει και ενωνει τον κοσμο ειναι ενδοσυμπαντικος. Παρουσιασαν οι ταγοι του Εβραιοχριστιανισμου το «Κατα Ιωαννη Ευαγγελιο», το οποιο δηθεν εγραφη στην Εφεσο, το οποιο αρχιζει για παραπλανηση με τον Λογο που τον συνδεει οχι οπως ο Ηρακλειτος με την Κοσμολογια και την κατα φυση φιλοσοφικη σκεψη, αλλα με το δογμα της δημιουργιας εκ του μηδενος : «Εν αρχη ην ο λογος ην προς τον Θεον και Θεος ην ο Λογος. Ουτος ην εν αρχη προς τον Θεον. Παντα δι’ αυτου εγενετο και χωρις αυτου εγενετο ουδεν ο γεγονεν». Η απατη σε ολο το μεγαλειο της ! Ειναι εμφανης η καταλυτικη διαφορα στην φιλοσοφικη ερμηνεια του Λογου και της Δημιουργιας. Η σκοπιμη παραλλαγη απο τον Ιωαννη της ερμηνειας του ηρακλειτιου Λογου απεβλεπε στο να συναδη και να προσαρμοστη στο πνευμα και στο γραμμα της ιουδαιογενους μονοθε’ι’στικης αντιληψης και να απομακρυνη τον σκεπτομενο ανθρωπο απο τον θησαυρο της αρχαιοελληνικης φιλοσοφιας και να τον καταστειση υποχειριο μιας πρωτογονης, αλογης και αφυσικης ψυχοπνευματικης αλλοτριωσης. Η γενοκτονια των Ελληνων, οπως μας πληροφορει ο Λατινος ιστορικος Αμμιανος Μαρκελινος (βιβλιο 17, κεφ. 11 καιν βιβλιο 19, κεφ. 12, παρ. 13), ελαβε χωρα στο πρωτο Αουσβιτς της Ιστοριας, στο στρατοπεδο συγκεντρωσης και θανατου οσων αρνουνταν να βαφτισθουν χριστιανοι, στην Σκυθοπολη (Μπετ Σιαν) του σημερινου Ισραηλ (3). Απο την αλλη πλευρα οι Πατερες της χριστιανικης θρησκειας προσετρεξαν απο αναγκη στην Ελληνικη Φιλοσοφια, παραμενοντας ομως πιστοι στα ιουδα’ι’κα δεδομενα. Υπο μορφη «υποκλοπων» αντικαθισταται η α’ι’διοτητα του κοσμου και η μετεμψυχωση των αρχαιων Ελληνων φιλοσοφων απο το δογμα της «ex nihilo» δημιουργιας και της προσωπικης αθανασιας. Οι αυθαιρεσιες και οι παραμορφωσεις, ως π.χ. το αναγκαιο περιοριζεται στις μεταφυσικες αληθειες και οχι στις λογικες εμπειρικες, χαρακτηρισθηκαν απο τους «υποκλεπτες» ως επαναστατικες. Στην ψυχη δινεται μια παραμορφωμενη δυναμικη, για να ελευθερωθη απο τον κλοιο της αναγκαιοτητας. Η αποσταση, που δημιουργηθηκε αναμεσα στον κοσμο και στον θεο, γεφυρωνεται με το τεχνασμα, οτι η πνευματικη φυση του ανθρωπου δημιουργηθηκε «κατ’ εικονα και καθ’ ομοιωση» του θεου. Η αποσταση μεταξυ του κτιστου και ακτιστου βεβαιωνεται περισσοτερο απο τις ατελειες του κτιστου (εαν το κτιστο ηταν τελειο, δεν θα ειχε νοημα, αυτο θα ηταν η ιδια η υπερβατικοτητα) και απο την υπαρξη του κακου παρα την εννοια του αγαθου. Με τον δυ’ι’σμο αυτο η Φυση αυτοσυλλαμβανεται απο τον Χριστιανισμο ως ατελης, ως πασχουσα, ως επιρρεπης προς το κακο. Η εγκοσμια συνειδηση του οντος γινεται αδυναμη, πασχουσα, αμαρτωλη. Με την παραμορφωση αυτη τιθενται τα θεμελια του φοβου και της ελπιδας στις ψυχες των πιστων, δηλαδη οι βασικες προ’υ’ποθεσεις για την δεσποτεια και την εκμεταλλευση. Πως ομως συνδεονται τα απολυτα διαφορετικα, δηλαδη το κτιστο και το ακτιστο ; Με το τεχνασμα, οτι ο προσωπικος θεος εχει την απολυτη δυνατοτητα της δημιουργιας του ατελους ανθρωπου και του κοσμου, γεφυρωνεται, εστω και φαινομενικα, το χασμα. Εαν ο ανθρωπος κατανοουσε λογικα και αντιληπτα τα εσαει τελουμενα εργα του θεου, θα επαυε αυτος να ειναι δημιουργημα του θεου. Με το το τεχνασμα αυτο ο ανθρωπος αποκτα την ικανοτητα να συλλαμβανη το τελειο, χωρις να εισερχεται στην φυση του. Εξηγειται ετσι, γιατι οι ευαγγελικες κατηγοριες ειναι ενσαρκες, αμεσες και συγκεκριμενες. Με την εντεχνα δημιουργηθησα «διαλεκτικη» μεταξυ ανθρωπου και θεου γεφυρωνεται η υποτιθεμενη απειρως μεγαλη αποσταση. Ο Χριστιανισμος δεν ειναι τιποτε αλλο απο ενα θρησκευτικο κατασκευασμα του μωσα’ι’κου ιερατειου, του Αποστολου των Εθνων και των Πατερων της νεας θρησκειας. Το παρακλαδι της θρησκειας αυτης, με διαταγη του αυτοκρατορα Θεοδοσιου Α’, υπεκλεψε κατα κορον τις φιλοσοφικες ιδεες του Πλατωνα οπως της ταιριαζε και την συνεφερε. Η Ορθοδοξια, στην ζωσα μεχρι σημερα φαναριωτικη εκδοχη της, παραμενει απολιθωμενη αποκλειστικα στην ανιμιστικη παραδοση της, ενω στην εκδοχη της Ρωμιοσυνης, εκτος του φετιχισμου, ειναι αγκυλωμενη και στις εθνικες της φαντασιωσεις. Ο δηθεν ιερος φετιχισμος της ειναι στην πραγματικοτητα ειδωλολατρικος. Αυτος ωθει τους πιστους της Ορθοδοξιας στην «μεταφυσικη» και οχι στην ελλογη αντιληψη της ζωης, πειθοντας τους, οτι μπορουν να βιαστουν οι νομοι της Φυσεως με «θαυματα». Το αλλο παρακλαδι, δηλαδη η δυτικη ηθικη ‘η Καθολικισμος, υπεκλεψε και στηριχθηκε κατα κορον στις φιλοσοφικες ιδεες του Αριστοτελη παραμορφωνοντας αυτες οπως επισης της ταιριαζε και την συνεφερε. Σε τετοιο καταντημα ειχε φθασε η Φιλοσοφια στα μεταχριστιανικα χρονια, που καταπιανονταν με μελετες, για να αποδειξουν, αν η φαλακρα ειναι προτιμοτερη ‘η τα μαλλια. Ο Διων ο Χρυσοστομος ειχε γραψει μελετη με τον τιτλο «Κομης Εγκωμιον» και ο Νεοπλατωνικος επισκοπος Συνεσιος ο Κυρηναιος τον αντεκρουσε με τη μελετη του «Φαλακρας Εγκωμιον». Κατα τον Μεσαιωνα οι μυστικοι οπως ο Πασκαλ (1623-1662 μ.Χ.) και ο Κιρκεγκαρντ (1813-1855 μ.Χ.) προσεφεραν στην «μεταφυσικη» ωρισμενα υπαρξιακα στοιχεια. Ο Πασκαλ με τις μυστικες εμβιωσεις του γονατησε μπροστα στο «μηδεν» των διαστασεων της υπαρξης, στις παρυφες της αμεσοτητας και του σκεπτεσθαι και με το εργο του για την ανθρωπινη φυση εκφραζει αυτην και ως οξυν λογο, ως γεωμετρικο και μαθηματικο πνευμα, που φριττει καθως αντικρυζει το βαραθρο του μηδενος και του απειρου. Ακολουθωντας ενα μεταφυσικο οραμα, που θεωρησε οτι ειχε, ο Γαλλος μαθηματικος και φυσικος Μπλεζ Πασκαλ εγκατελειψε τις επιστημονικες του εργασιες, αποσυρθηκε σε μοναστηρι και αφωσιωθηκε στην θεολογικη «φιλοσοφια». Δειγμα της : Το ερωτημα, εαν υπαρχη θεος, δεν επιδεχεται λογικη απαντηση, αρα μονο ως στοιχημα μπορουμε να το δουμε, στο οποιο το να πιστευης στον θεο αποτελει σαφως καλυτερο «πονταρισμα», διοτι, εαν πιστευης, και υπαρχει θεος, πας στον Παραδεισο ενω εαν δεν υπαρχει θεος, δεν εχεις χασει τιποτε. Αν δεν πιστευης στο θεο ομως, και υπαρχει θεος, πας στην Κολαση. Αν δεν υπαρχει θεος, παλι δεν εχεις χασει τιποτε. Ο Κιρκεγκαρντ ως θαυμαστης του Αβρααμ και του Σωκρατη με τα εργα του του «Φοβου και Τρομου» των «Φιλοσοφικων ψυχων» του «Post-Scriptum», του «Ημερολογιου ενος Διαφθορεα» κ.α. θεωρει την υποκειμενικοτητα ως αληθεια, αλλα αποκρουει τον Εγελιανισμο και τον κατεστημενο Χριστιανισμο. Αυτο που αποκληθηκε «Κιρκεγκαρντιανη Διαλεκτικη» δεν εχει καμμια σχεση με την «Ηρακλειτια Διαλεκτικη», με την «Πλατωνικη Διαλεκτικη» και με τον «Διαλεκτικο Υλισμο» των νεωτερων χρονων. Η «Κιρκεγκαρντιανη Διαλεκτικη» φαινεται οτι βασιζεται στον Σωκρατικο λογο. Η «Εγελιανη Διαλεκτικη» του Εγκελ βασιζεται στον Σπινοζα και αφορμαται απο τον ρηξικελευθο δυναμικο πανθε’ι’σμο. Προκειται για μια διαλεκτικη αναμεσα στο χωροδιαστατο και στο νοητο. Η σκεψη του Εγκελ και των Εγελιανων γενικωτερα περατωνει την ιστορικη αποστολη της μεταφυσικης ερευνας και προσδιδει στην νεα διαλεκτικη μια νεα «αντιμεταφυσικη» φορα. Ο Καντ (1724-1804 μ.Χ.) με τις αποψεις του για τον χωροχρονο στην «υπερβατικη ασθητικη» της «Κριτικης του Καθαρου Λογου» αρνηθηκε ουσιαστικα την «μεταφυσικη» και περιωρισε την προβληματικη της με την επεξεργασια μιας θεωριας της γνωσης στα αιτηματα του καθαρου λογου, δηλαδη του ηθους, της ελευθεριας, της αθανασιας και της αισθητικης. Για τον Καντ η καθαρη γνωση δεν εχει καμμια σχεση με την «μεταφυσικη», και μονο οι παραλογισμοι του ορθου λογου οδηγουν σε φαντασιωσεις, δηλαδη σε μεταφυσικους προβληματισμους. Ανεπιτυχως επιχειρησε την ανασκευη της «Θεωριας των Κατηγοριων» του Αριστοτελη. Κατα τον Καντ οι κατηγοριες διακρινονται σε τεσσερα βασικα γενη : ποιοτητας (πραγματικοτητα, αρνηση περιορισμος), ποσοτητας (ενοτητα, πολλοτητα, ολοτητα), αναφορας (σχεση ουσιας και ιδιοτητας, αιτιοτητα, αλληλεπιδραση ενεργουντος και πασχοντος), και τροπικοτητας (δυνατοτητα και αδυναμια, πραγματικοτητα και μη πραγματικοτητα, αναγκαιοτητα και τυχη). Ο Καντ κατηγορει τον Αριστοτελη οτι με την προσμιξη του εμπειρικου στοιχειου στις γνωστικες λειτουργιες, κατεστησε τον ανθρωπινο νου παθητικο δεκτη του κοσμου που τον περιβαλλει. Κατι τετοιο ομως δεν ισχυει, γιατι μπορεις να μιλησης για κατι, μονο αν υπαρχει αυτο το κατι. Οι διαφορες οψεις του οντος γινονται απο τον ανθρωπο αντιληπτες μονο υστερα απο μια αλλεπαλληλη σειρα αποκαλυψεων του πρωτου. Ο Καντ δασκει και αντιφασκει, οταν διατεινεται οτι η γνωστικη του διερευνηση της αντικειμενικης πραγματικοτητας συμπιπτει με εκεινη του Αριστοτελη. Πως ειναι ποτε δυνατον να καταληγη στα ιδια ακριβως συμπερασματα και να διαπνεεται απο τις ιδιες με τον Αριστοτελη προθεσεις, οταν ισχυριζεται οτι ολως τυχαιως το ανακαλυψε αυτο ; Ο στοχαστης των οριων Νιτσε (1844-1900 μ.Χ.), οπως παρατηρει ο μελετητης του Καρλ Γιασπερς, εμπνευσθηκε στην πρωτη του συνθεση απο την γενεση της Τραγωδιας, απο τους Ελληνες τραγικους, απο τον Βαγκνερ και απο τον Σοπεναουερ και αδελφωνει τους θεους Διονυσο και Απολλωνα υπο το βλεμμα των Καρυατιδων, των Ερωτιδεων, της Μουσικης του Χωρου και της μορφοποιητικης Αρμονιας, αλλα θα στραφη και στους Προσωκρατικους. Θα θαυμαση κυριως τον Ηρακλειτο, θα αφοριση τον Απολλωνα, τον Βαγκνερ και τον Σοπεναουερ, για να υμνηση τον θεο Διονυσο, το αλογο στοιχειο της συνειδησης, που δεν συμβιβαζεται ουτε με την ηθικη. Ο δυναμικος πανθε’ι’σμος του Εφεσιου σοφου και «πατερα της διαλεκτικης» επισημαινει μεν το προσωπικο ηθος («οι δε πολλοι κεκορηνται οκωσπερ κτηνεα», «εις εμοι μυριοι, εαν αριστος η»), δεν επιτρεπει ομως την αναδυση της προσωπικης υπαρξης. Κατα τον Νιτσε ο Σωκρατης ωδηγησε την σφυζουσα Φιλοσοφια σε παρακμη, ο Πλατων αποστεωσε το τραγικο μουσικο πνευμα, Χριστιανισμος επετεινε την παρακμη, ο «γερο» Καντ ειπε ανοησιες, η Δυτικη Σκεψη αγνοησε το ζωτικοτερο στοιχειο της υπαρξης, το διονυσιακο στοιχειο, οι φιλοσοφοι γενικα προδωσαν και οι ηθικολογοι απομωραναν. Η πορεια του Νιτσε οδηγει στην αλογικη αυτοεξαρση του υποκειμενου, στους ζωτικους υπαρξιακους κραδασμους, που δεν εχουν αλλη επιλογη παρα τον φυσιοκρατουμενο ανθρωπο της δυναμης, της ακαθεκτης βιολογικης ορμης, που θα συντριψη την ηθικη των δουλων και ολες τις «μεταφυσικες ψευδαισθησεις». Ο μελετητης του Νιτσε Γιασπερς πιστοποιει, οτι ο μεταφυσικος λογος με «υποκλοπες» συνεχως αναδιπλωνεται στον κοσμο του, για να διατηρηση την επικρατεια του. Ο Γιασπερς εμμενει στην υπαρξιατικη αμεσοτητα, δεν προχωρει στην συνθεση της υπαρξης και των εννοιων και παραμενει υπαρξιακος στις διαπιστωσεις του. Θετικισμος και «Κυκλος της Βιεννης». Ο «Θετικισμος» του 19ου μ.Χ. αιωνα, ο Υλισμος αλλα και ο ευρυτερος Εμπειρισμος, παρ’ ολες τις προσπαθειες τους, δεν μπορεσαν να σταθουν εμποδιο στην μεταφυσικη της παντοδυναμης δρασης, δηλαδη στο οτι ο θεος εκανε τα παντα απο το μηδεν, σαν να υπηρξε αυτο κατ’ αρχην ο δημιουργος, σαν να επροκειτο για το ειναι. Το μηδεν ατονει, υπνωττει, υποχωρει μπροστα στο ειναι, μα η περαιτερω εκφραση θυμιζει την μυστικη-μυθικη Πλατωνικη Σκεψη. Η ανυπαρξια του μηδενος θα εξωστρακιζε την ιουδα’ι’κη και χριστιανικη θεωρια για την δημιουργια του κοσμου απο τον θεο «Γιαχβε» εκ του μηδενος. Τι ειναι το μηδεν ; Ο προσδιορισμος του ορου «μηδεν» προκαλει δυσκολιες, καθ’ οσον δεν προσεγγιζεται απο τις λογικες αρχες, που διεπουν ως αφετηρια τα συγκεκριμενα αισθητα μεγεθη. Τα διαφορα δογματα, που δυστυχως κυριαρχουν και στις επιστημες και ειδικα στις μαθηματικες εξισωσεις της Κβαντομηχανικης, γεμιζουν τον κενο χωρο με απειρο αριθμο κβαντοτεμαχιδιων. Αφου το μηδεν ειναι αντιστροφο του απειρου, οταν δεν υπαρχει το απειρο, δεν μπορει να υπαρξη και το μηδεν. Το απειρο, ως γνωστο, ειναι εφευρεση του ανθρωπινου εγκεφαλου…. Τον χαρακτηρισμο απειρο, ον (ουσια) χρησιμοποιουσαν οι αρχαιοι Ελληνες (Ομηρος), για να τονισουν το πολυ μεγαλο και κυριως το αιωνιο, το κυκλικο, τον απροσδιοριστο με την λογικη Συμπαντα Κοσμο. Η αιωνιοτητα εχει απειρως πολλα δευτερολεπτα. Ο χρονος ενεχει χωρικη και αισθητικη συνεχεια και μας θυμιζει την κινητη εικονα της αιωνιοτητας του Πλατωνα, την εντελεχεια του Αριστοτελη, την μοναδα του Λα’ι’μπνιτζ, τη natura naturata του Σπινοζα, το γιγνεσθαι των Ηρακλειτου και Εγκελ, την διαρκεια του Μπεργκσον, το percipi του Μπερκλε’υ’, την προθετικοτητα του Χασερκ κ.ο.κ. Η εννοια της αιωνιοτητας ξεπερνα την διανοητικη ικανοτητα της Επιστημης. Αυτος ειναι ο λογος, που δημιουργησε αυτη την εννοια του απειρως μεγαλου. Εινα γνωστο, πως απο τον κυκλο της Βιεννης προερχεται ο λογικος θετικισμος ‘η ο λογικος εμπειρισμος, γνωστος και ως Νεοθετικισμος. Ο Νεοθετικισμος δεν απορριπτει μονο την μεταφυσικη, στηριζει και την λογικη του στα δεδομενα της Επιστημης. Ο κυκλος της Βιεννης (1962) στην διακηρυξη του δηλωνει την εγγυτητα του με τους Σοφιστες και οχι με τους Πλατωνικους, με τους Επικουρειους και οχι με τους Πυθαγορειους, αισθανεται συγγενεια με οσους συνηγορουν υπερ αυτου του κοσμου και αναγνωριζει πως δεν μπορει να αμφισβητηση τις θεσεις ενος μυστικου, θεσεις οι οποιες δεν επιβεβαιωνονται ποτε. Οι μεταφυσικες προτασεις δεν αποδεικνυονται, δεν εχουν σχεση με την εμπειρια και δεν εχουν νοημα. Νοημα εχουν μονο οι εμπειρικες προτασεις και ειδικωτερα οι εμπειρικες αληθειες, οι οποιες καθιστανται επιστημονικες. Η νεοθετικιστικη λογικη στην ουσια απεχει και δεν απεχει απο την Αριστοτελικη Λογικη. Τα κλειδια στην Λογικη του Αριστοτελη, ως γνωστον, ειναι εννοιες, το βαθος και το πλατος τους, οι κρισεις, τα ειδη (κατα ποσον, κατα ποιον, κατα τροπο και κατα αναφορα), και οι συλλογισμοι, που προερχονται απο τον συσχετισμο δυο κρισεων, οι οποιες συνδεονται μεταξυ τους με το μεσο ορο. Η Αριστοτελικη Λογικη, η οποια ειναι πολυπλοκη και η οποια συχνοτατα προσαγει συμπερασμα, το οποιο εχουμε εκ των προτερων, στηριζεται, σε αντιθεση με την μαθηματικη λογικη, στις ποιοτικες σχεσεις των εννοιων. Ο Αριστοτελης διαιρει το επιστητο σε δεκα ομαδες, που αποστολη τους ειναι να μας προμηθευσουν με το αναγκαιο εκεινο υλικο, χαρη στο οποιο θα οικοδομηθη η διανοηση μας και θα μας καταστηση φιλοσοφικα υπολογους και υπευθυνους. Οι δεκα κατηγοριες ειναι : η ουσια, το ποσον, το ποιον, το προς τι (η αναφορα), το που (ο τοπος), το ποτε (οχρονος), το κεισθαι (η σταση), το εχειν (η κατοχη), το ποιειν (η ενεργεια) και το πασχειν (το παθημα). Με τις αριστοτελικες κατηγοριες συστηματοποιουνται οι οψεις της πραγματικοτητας, που συλλαμβανει ο ανθρωπινος νους (6). Η μαθηματικη λογικη κινειται με βαση τις ποσοτικες σχεσεις, στηριζεται σε λογικες αρχες, ενεργει ως σκεψη, χρησιμοποιει κατηγοριες και εννοιες και γι’ αυτο ακριβως προσφευγει και στην ποιοτητα, χωρις την οποια ειναι αδιανοητες οι ποσοτικες σχεσεις. Αυτο που διατυπωνεται ομως με τα Μαθηματικα, δεν μπορει παντοτε να ειναι λογικο. Ειναι γνωστο, οτι η αισθηση συνυπαρχει με το αισθητο, που εκφραζεται με το εκτακτο (διασταλτικο) των αντικειμενων, απο τον μικροκοσμο μεχρι τον μακροκοσμο. Τα αισθητα αντικειμενα ειναι μορφες, πεπερασμενα, τμηματα, ασυνεχη, χρονιζομενα. Ολες οι ιδιοτητες αυτες, απειρες ουσιαστικα, συνδεονται αρρηκτα με το διαστατο χαρακτηρα των αισθητων αντικειμενων. Το εκτατο ως χωρος ειναι ολοτητα, συνεχες, ατμητο, ομογενες κ.ο.κ. σε αντιθεση με το διαστατο, το οποιο εκφραζεται με τις εκτατες μεν αλλα πεπερασμενες οντοτητες των διαστατων σωματων και προ’υ’ποθετει το ασυνεχες, το μεταβαλλομενο, το ατμητο, το ειδος, το μερος, το πεπερασμενο των αισθητων αντικειμενων. Χωρις το διαστατο, το διαιρετο, το εγχρονο κ.ο.κ. των αισθητων μεγεθων, δεν υπαρχει ουτε θετικοτητα ουτε αισθηση ουτε λογικη κριση. Συνεπως δεν ειναι δυνατο να νοησουμε το ατμητο χωρις το τμητο, το αχρονο χωρις το εγχρονο, το ολο χωρις το μερος, το αρνητικο χωρις το θετικο, το εκτατο χωρις το τακτικο κ.ο.κ. Η αρνητικοτητα αυτη στηριζει τον πανθε’ι’σμο (Ηρακλειτος, Στω’ι’κοι, Σπινοζα, Εγκελ κ.α.) σε ολες τις εκφανσεις και την Διαλεκτικη, την οποια διετυπωσε ο Ηρακλειτος. Η θετικοτητα της παραπανω θεσης, παρασυρει και υποτασσει καθε αλλη λογικη, απο την Αριστοτελικη μεχρι την συμβολικη του τελευταιου αιωνα και την λογικη Μοργκενστερν των ημερων μας («τιποτε δεν μπορει να ειναι, που δεν επιτρεπεται να ειναι» !). Η εκπληκτικη ανακαλυψη της μαθηματικης υποθετικοτητας της αρμονιας της Μουσικης στην Πυθαγορεια Σχολη, κατα την μελετη των ταλαντωσεων της χορδης, εως τις κυματικες εξισωσεις του Σροντινγκερ, που δεν περιγραφουν το μοντελλο του ατομου της υλης, αλλα ειναι η επακριβης παρασταση του ατομου, οπου το μοντελλο του ατομου μονο μια μη ακριβη και κατα προσεγγιση παρασταση του ατομου δινει, αποτελουν ερευνητικα αποτελεσματα των Φυσικων Επιστημων, πανω στα οποια στηριζεται η τεχνικη. Η εξισωση αυτη δινει τις πιθανοτητες, που προκυπτει απο την παρατηρητικοτητα. Εαν παρατηρηθη μια κβαντικη υπερθεση, γινεται τυχαια η μια ‘η αλλη δυνατοτητα, οπου η πιθανοτητα ειναι δεδομενη με την κυματικη εξισωση. Τα Μεσα αυτης της ερευνας ειναι τα Μαθηματικα. Η επιστημονικη γνωση εμβαθυνη στους νομους κινησης της υλης ανακαλυπτοντας ολοενα κανουργιες ιδιοτητες και δομες της. Πολλοι ομως επιστημονες, οπαδοι της μεταφυσικης, εφοδιαζουν σημερα οι ιδιοι την μεταφυσικη με ψευδοεπιστημονικα επιχειρηματα. Οι εκπροσωποι της Σχολης της Κοπεγχαγης (Μπορ, Χα’ι’ενμπεργκ, Νιουμαν, Τζορνταν, Σρεντινγκερ κ.α.) διακηρυξαν την παραιτηση τους απο την αιτιατη ερμηνεια των φαινομενων του Αριστοτελη, ανοιγοντας-ανεξαρτητα απο τις προθεσεις- τον δρομο για μεταφυσικα συμπερασματα, κατα τα οποια ειναι απαγορευτικος ο προσδιορισμος συζευγμενων μεγεθων, οπως η ορμη-θεση, ενεργεια-χρονος, για τα κβαντοτεμαχιδια. Προσπαθουν να συνδεσουν την υπαρξη του αντικειμενου αδιαρρηκτα με το υποκειμενο. Με απλα λογια : το αντικειμενο (η Φυση) δεν μπορει να υπαρξη χωρις το υποκειμενο (τον θεο Γιαχβε). Εδω γινεται μια καταφωρη παραβιαση των νομων της Λογικης, η υποκατασταση μιας θεσης με μια αλλη. Τιποτε δεν μπορει να ειναι που δεν επιτρεπεται να ειναι (Μοργκενστερν). Η Φυσικη δεν ανακαλυψε μονο ενα πληθος κβαντοτεμαχιδιων, κυριως κατα την διαρκεια πειραματων στους επιταχυντηρες τεμαχιδιων (Tevatron) στο Ιλλινο’ι’s των Η.Π.Α., οπου τα πρωτονια και αντιπρωτονια επιταχυνονται εως 1 TeV (1000 GeV), ανακαλυψε απο τον Ιουλιο του 2008 ακομη περισσοτερα στις εγκαταστασεις CERN της Ελβετιας, οπου τα τεμαχιδια επιταχυνονται με 7 φορες μεγαλυτερη ενεργεια απ’ οτι στους επιταχυντηρες των Η.Π.Α. Η θεολογικη ασχετοσυνη και δουλοπρεπεια, καθως αυθαιρετοι και αγιοι νταβατζηδες απο το Αγιο Ορος Αθως πατροναρουν το Θεο, ειναι για κλαματα. Η νοηση, οταν γινεται ταχυτερη του φωτος, χανοντας την βαση της φυσικης, μεταπιπτει στο υπερβατικο, το οποιο δεν εχει καμμια επιβεβαιωση απο την Φυση. Αλλωστε δια του φαινομενου του θανατου η Φυση βαζει προστατευτικο φραγμο ως προς την «μετα τα Φυσικα» πορεια μας, εξω απο την νομοτελεια μας. Σχετικα με τις εγκαταστασεις CERN τηs Ελβετιαs χαρακτηριστικη ειναι η θεση δεισιδαιμονιας που παιρνουν οι Αγιοι αυτοι της Ορθοδοξιας απο το Αγιο Ορος (ιστοσελιδα του δυαδικτιου μοναστηριου του Αγιου Ορους Αθως http://www.Athos.edo.gr/modules.php? name=News&file=article&sid=621) : «…καποιοι ανεγκεφαλοι εκφραστες του μυστηριου της ανομιας, νεο-διαφωτιστες του Ευρωπα’ι’κου Κεντρου Πυρηνικης Ερευνας (CERN) με χρηματοδοτηση των 19 ευρωπα’ι’κων χωρων, μεταξυ αυτων και η Ελλαδα, ετοιμαζουν να βυθισουν την ανθρωποτητα σε βαθυ σκοτος. Ετοιμαζονται να αμφισβητησουν τον Θεο συνεπικουρουμενοι και υποβοηθουμενοι απο τον Σατανα και τα επι γης οργανα του. Επιδιωκουν να ληστεψουν το φως και να κατασπαραξουν την ποιμνη του Παντοκρατορα και Δημιουργου Θεου εισερχομενοι στην αβυσσο ως φοβεροι λυκοι οχι απο την πυλη αλλα απο το παραθυρο…Ετοιμαζονται να προβουν τους επομενους μηνες-λεγεται πως θα γινει μεσα στο καλοκαιρι-στο μεγαλυτερο πειραμα στην ιστορια της ανθρωποτητας για να ανακαλυψουν-ακουσον-ακουσον-το «σωματιδιο» του Θεου !!! Οι αλογοι και υπεροπτες σιωνιστες επιστημονες ακολουθωντας τυφλα τα χναρια των αποβλακωμενων δυσμοιρων συναδελφων τους που εκτισαν πριν απο χιλιαδες χρονια τη Βαβελ εχουν κατασκευασει σε βαθος 175 μετρων κατω απο τις ελβετικες Αλπεις εναν τεραστιο δοκιμαστικο σωληνα μηκους 26,7 χιλιομετρων (Μεγαλος Επιταχυντης Συγκρουομενων Δεσμων Ανδρονιων, LHC) μεσα στο οποιο θα επιχειρησουν να Δημιουργησουν μια κοσμικη συγκρουση ελευθερωνοντας ασυλληπτα ποσα ενεργειας. Στην ουσια οι εγκεφαλικα χτυπημενοι και αλλοπροσαλλοι αυτοι ερευνητες, ως νεοι σκοταδιστες της ανθρωποτητας και ζηλωτες της δοξας του ματαιοδοξου Γαλλου Ναπολεοντα Βοναπαρτη θα προσπαθησουν με αφαλτηριο τη Γαλλια να αναπαραστησουν συμπαντικες εκρηξεις (Big-Bang) μεσα απο συγκρουσης σωματιδιων με ταχυτητα του φωτος στον ανωτερω σωληνα. Σχεδιαζουν λοιπον εδω και σειρα ετων στην υπογεια πολη που εχουν κατασκευασει μια εκστρατεια κατα του ιδιου του Θεου παραβλεποντας τις επιπτωσεις της θε’ι’κης οργης και τον πελεκυ που θα πεσει στο κεφαλι ολης της ανθρωποτητας απο την ανοησια τους… Οπως λοιπον, οι συναδελφοι τους την εποχη της Βαβελ θελησαν να συναγωνιστουν τον Δημιουργο-Θεο και να εξισωσουν με τον Παντοκρατορα, ετσι και αυτοι οι συγχρονοι αφρονες βεβηλοι της δημιουργιας και ανελεητοι υλιστες, αγνοωντας και περιφρονωντας τη ρηση των πρωτοπατορων μας (το δις εξαμαρτανειν ουκ ανδρος σοφου) πραττουν το ιδιο κατ’εντολην του μιαρου Σατανα». Καθε ανθρωπος που σκεφθεται βασιζομενος στην Λογικη του Αριστοτελη γνωριζει, οτι ολοκληρη η κοσμολογικη δημιουργια κρυβεται στην ρηση του Πυθαγορειου αστροφυσικου Φιλολαου, «Εστι γαρ αρμονια πολυμιγεων ενωσις και διαχα φρονεοντων συμφρονησις», η οποια αποκρυπρογραφηθηκε και μας φανερωσε το Μεγαλο Σχεδιο της «Αρμονιας των Ουρανιων Συμπαντων» του Πυθαγορα. Ο Συμπας Κοσμος μας αναγεται στα ατομα και στα κβαντοτεμαχιδια, και οι αληθειες, οι οποιες υποκρυπτονται σε αυτα, ειναι απροσμενες και επαναστατικες σε συγκριση με τις ψευτοαληθειες της μεταφυσικης. Ο Συμπαν Κοσμος ειναι ετσι οπως ειναι, διοτι η υλη και κατ’ επεκταση τα στοιχειωδη τεμαχιδια της εχουν αυτες τις ιδιοτητες που εχουν και τις συμπληρωματικες, που συντομα θα εντοπισθουν, και οχι διοτι ετσι και εκ του μηδενος τον δημιουρησε ο Γιαχβε, δηλαδη ο Παντοκρατορας και Δημιουργος Θεος των Αγιων απο το Αγιο Ορος, που πασχουν απο σπογγωδη εγκεφαλοπαθεια. Οι Αγιοι αυτοι θα πρεπει να γνωριζουν οτι λαθρα φιλοξενουνται στον κηπο της θεας Αρτεμιδος !!! Οι περισσοτερες απο τις συνολικα 20 μονες του Αγιου Ορους εχουν κτισθη στην θεση αρχαιων ελληνικων οικισμων (4) με χρηση αρχαιου υλικου, οπως η Μονη Μεγιστης Λαυρας, που εχει κτισθη επι των Ακροθωων, η Μονη Ιβηριον επι του Χαραδρου, η Μονη Παντοκρατορα επι του Ολοφυξου, η Μονη Εσφιγμενου επι του Διου, η Μονη Κασταμονιτου επι του Θυσσου, η Μονη Ξηροποταμου επι των Κλεωνων κ.α. και ειναι παρανομες. Στην θεση της Μονης Φιλοθεου υπηρχε Ασκληπειο, ενω στη θεση της Μονης Γρηγοριου ναος του Ποσειδωνα.
Δρ. Γεωργιος Χατζηθεοδωρου 
Dimitris N. Adamopoulos 

www.arxaiaithomi.gr

4 σχόλια:

  1. και η Αθηνά γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Aνθρώπων ο σοφώτατος προς Θεόν πίθηκος φανείται και σοφία και κάλλει και τοις άλλοις πάσιν"

    (Ο σοφώτερος άνθρωπος όταν συγκριθεί με τον Θεό, φαίνεται σαν πίθηκος και ως προς τηνσοφία και την ομορφιά καί σε όλα τα άλλα.

    Ηράκλειτος


    Άνοιξε καημένε το κουφομυαλουδάκι σου και μην μηρυκάζεις τις ερμηνείες των φράγκων...
    Μάθε αρχαία Ελληνικά να διαβάζεις από το πρωτότυπο και να ερμηνεύεις με σύνεση...
    Οι Πατέρες της Εκκλησίας διέσωσαν ακόμη και τον Αριστοφάνη ώ ανέστιε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ;

    ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΠΙΘΗΚΟΙ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ;

    Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΩΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΣΕ ΕΒΡΑΙΚΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΟ 98% ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ Ω ΑΝΕΣΤΙΕ 2,09

    ΑπάντησηΔιαγραφή